De Jumbo Man

Het is zondagochtend, tien voor negen om precies te zijn. Ik werd om half zeven wakker. Het was nog donker. Het eerste wat ik hoor is het krakende bedframe van mijn bovenburen. Zij genieten even van een korte ochtend gymnastiekje. Ik heb ze nog nooit seks horen hebben in die anderhalf jaar dus het zal wel heel speciaal zijn. Vervolgens hoor ik mijn andere buurman bijna schreeuwend maar toch vrolijk en spontaan aan zijn dochter vragen: “Wil je naar de Apenheul?” In mijn enthousiasme denk ik niet na en beantwoord ik zijn vraag met een volmondig “JAAA!!!” wat overigens niet de bedoeling was.
De zon schijnt mijn slaapkamer in en ik hoor de vogels buiten fluiten. Of de kraaien tetteren, het is maar hoe je het ziet. Na een paar minuten online schoenen shoppen ga ik er maar uit. Ik pak een bakkie cafeïnevrij koffie, schenk een groen sappig boerenkoolgevaarte in, douw een droge cracker in mijn mik en zet Friends op. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds aan iemand denk. Iemand die ik al heel lang niet gezien heb. Iemand wiens naam ik niet eens weet. Iemand die ik totaal niet ken, maar wel de enige persoon is die mijn gedachten bij die vuile spaghettivreter vandaan kan halen. En dat is knap, kan ik je zeggen.

Het begon allemaal op een doordeweekse dag. Een maandag, dacht ik. Na mijn werk ging ik boodschappen doen bij de Jumbo. Voor de stalkers, die ene op de Boreel ja. Joe. Ik liep wat te dralen. Aangezien ik nooit boodschappenlijstjes maak, loop ik altijd zes keer hetzelfde gangpad door om vervolgens weer terug naar het begin te gaan. Terwijl ik loop, valt mijn blik op een jongeman in lange jas. Jongeman staat stil in het gangpad en kijkt me aan. Hij kijkt me aan met een hele serieuze blik. Maar toch ook weer sexy. Man uit Utrecht (die van Spuit Me Vol) keek me ook wel eens zo aan. Met dat in mijn achterhoofd kom ik tot de conclusie dat hij me niet zo aankijkt omdat hij me wil vermoorden of iets in die richting. We kijken elkaar nog steeds aan, al met al duurde het zo’n tien seconden. Ik lachte naar hem, en sloeg rechts af, het noodles gangpad in.

WAT WAS DAT

Dacht ik als eerst. Door dit voorval wist ik natuurlijk helemaal niet meer wat ik nodig had aan boodschappen. Ik liep roekeloos door de Jumbo en vond veiligheid bij het wijn – en chipsgangpad. Spastisch zocht ik mijn telefoon om een berichtje te tikken aan nichtje.

“HELP IK HEB SJANS IN DE JUMBO EN HIJ KEEK ME HEEL LANG AAN WAT MOET IK DOEN OMG IK HEB MAAR GELACHEN” 

Ja, zo ging het. Ik liep naar de kassa en rekende af. Daarna liep ik naar de peukenbalie voor een Marlboro medium. Terwijl ik bestelde keek ik langs de baliemedewerkster de winkel in. Daar was de jongeman weer. – Hierna te noemen “Jumbo man”. Weer die smerige blik in zijn ogen. Wil hij me nou doen of wil hij me vermoorden? Hij liep de hoek om en weg was hij. Ik pakte mijn fiets en ging enigszins verward naar huis om vervolgens de rest van de avond dit moment te analyseren.

Een paar dagen gingen voorbij tot het moment aanbrak dat mijn koelkast bedroevend leeg was en ik mezelf wel naar de supermarkt MOEST slepen. Natuurlijk had ik stille hoop om Jumbo man tegen te komen, maar helaas. Ik stopte mijn boodschappen in mijn fietstas en keek de Van Haren in. Gewoon zomaar. Daar was hij wel. Mijn hart sloeg even over van de schrik. Hij lachte naar me en zei hoi. Oh my god. Ik groette hem uiteraard terug en bleef nog even hangen om tijd te rekken. De lach ging niet meer van mijn smoel af. Ik keek op en daar liep hij weer. Kut nee, ik lach nog steeds. Hij mag niet zien dat ik lach om hem. Hij liep me voorbij met die blik in zijn ogen en grijnsde naar me. Ik viel bijna op de grond. Zijn knappe hoofd, zijn donkere haar, zijn baardje, zijn tattoo’s.. zucht. Weken gingen voorbij. Voor de meest nutteloze dingen fietste ik naar de Jumbo en negen van de tien keer zag ik hem. Telkens als we elkaar zagen moesten we lachen. We groetten elkaar, maar daar bleef het steeds bij. Hij stond ook een keer achter me bij de kassa zonder dat ik het door had. Ik was alleen, hij was met vrienden. Ik voelde me bekeken dus ik keek voorzichtig achter me. “HEY!” zei hij opgewekt maar ongemakkelijk. Volgens mij zagen we eruit als twee zenuwachtige pubers. Ik liep weer naar buiten, bleef etteren met mijn fietstas en daar kwam hij. Hij stond vlak naast mij met zijn vriend. Hij keek weer. Nu is het verdomme klaar dacht ik. Als jij niks vraagt, doe ik het wel. Ik liep naar hem toe.

“De volgende keer is trakteren hè?” zei ik lachend. “Daar hou ik je aan!” riep hij.

Ik heb hem daarna nooit meer gezien.
XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s