Verliefd Zijn Doet Pijn

Ik lig op het moment dat ik dit schrijf in bed. De avond heeft mij drie glazen wijn gebracht en een emotionele stemming. Ze zeggen wel eens, dat als je niet weet wie je nou echt leuk vindt, je ff goed dronken moet worden. Dan ga je vanzelf keihard janken om de vent die je echt wil. Nu jank ik niet, maar dat komt later wel. Ik luister op mijn telefoon via een illegale app naar de Bee Gees – You win again. En zo voelt het echt. Dit is op het moment het enige lied waar ik naar kan luisteren, juist omdat het mijn leven zo lekker beschrijft. You win again.

Schele bloedhoeren Cupido.

Het is al vijf maanden geleden, dat ik die klote Italiaan voor het laatst heb gezien, heb gevoeld en heb geproefd. Het is al een jaar geleden, dat ik zijn mooie kop naast me zag staan aan het begin van onze eerste date. Dat ik niet wist wat ik met hem moest, en dat ik kort daarna stapelverliefd op hem werd. Dat ik driehonderd stemmetjes in mijn hoofd hoorde schreeuwen dat ik dit niet moest doen, maar toch deed. En ondanks zijn leugens, voel ik nog steeds veel voor hem. Hij gaat gewoon niet uit mijn hoofd. Ik voel liefde voor hem. Ik kan zelfs wel zeggen dat ik van hem hou. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Als ik dit gevoel vergelijk met andere “partijen” dan bestond het eigenlijk niet eerder, alleen bij mijn leraar Engels. Ook een onbeantwoorde liefde. Was ik dan niet verliefd in mijn eerdere relaties? Geen idee. Misschien niet. Misschien word ik alleen verliefd op onbereikbare mannen. Ik ga er vast ooit achter komen.

Verliefd zijn. Het is wat hè? Die vlinders in je buik, het niet kunnen eten, de zenuwlijer die in je naar boven komt, de jaloezie, de eeuwige droomsessies voordat je gaat slapen, het analyseren van berichtjes, de waanbeelden en de pijn. Vooral de pijn, dat is echt een hel. Als ik nu aan mijn vrolijke Italiaanse vriend terug denk, dan voel ik een dikke vette scheur in mijn hart. Een scheur die al eerder gescheurd is, maar weer is geheeld. Dat gaat gepaard met een raar soort van misselijk gevoel. Alsof je moet kokhalzen maar ook weer niet. En tegelijkertijd wordt er een mes in je hart gestoken. Wat een schijt gevoel, bah. Verliefd zijn is leuk, totdat iemand zich pijn doet. Ik kan nog steeds uren lang naar zijn foto kijken. Bij ieder WhatsAppje dat ik krijg, heb ik de hoop dat hij het is. Maar hij is het niet, en hij gaat het ook nooit meer zijn. Ergens weet ik dat wel, maar toch, de hoop blijft. En dan? Denk ik wel eens. Dan appt hij, en begint het hele circus weer van voor af aan. Ik moet over hem heen komen. En wat doe je dan, in alle wanhoop? Dan ga je zoeken op Google. Hoe je over je ex heen komt, hoe je hem vergeet, bla bla. En dan kom je erachter dat je hem eigenlijk helemaal niet wil vergeten. Wat moet je dan? Je vriendinnen zeggen allemaal hetzelfde. “Wees blij dat hij uit je leven is” “Jij verdient veel beter” “Er zwemmen meer vissen in de zee” 

Fuck die vissen, ik wil hèm!

Het voelt een beetje hetzelfde als afkicken van goede drugs volgens mij. Heb ik geen ervaring mee trouwens. Zodra hij iets van zich laat horen voelt het alsof je een dikke lijn coke naar binnen snuift. Alsof de heroïne door je volgespoten aderen stroomt. Een kick, dat krijg je ervan. En wanneer er niets meer te kicken valt ga je dood. Weet je waar ik een handje van heb? Om zelfmedelijden te hebben. Dan WIL ik janken en WIL ik me kut voelen. Dan lig ik bijvoorbeeld in bed en weet ik dat als ik naar een bepaald liedje luister, ik nog harder moet janken. En dat doe ik dan. Zo zette ik laatst Steve Winwood met Higher Love op. Dat nummer draaide ik vaak toen we elkaar net leerden kennen. Toen die melodie mijn gehoorgang binnen drong was het al zover. Direct allemaal beelden, had ik voor me. Zo zag ik ons weer in de gang staan. Hoe hij mijn gezicht vastpakte en me tegen de muur aan duwde (zachtjes hoor) en hoe hij me kuste en stevig vastgreep. Ik ben sowieso een dromer, vooral als ik verliefd ben. Zet mij neer in een comfortabele ruimte met een muziekje en ik waan me zo in een andere wereld. Nu denk je vast, wat is dit voor zweef teef? Maar ja, zo ben ik gewoon. En het doet pijn wanneer je droomt en je eigenlijk weet dat het nooit meer gaat gebeuren. Ach, ja. Liefdesverdriet heb ik niet echt meer. Ik ben gelukkig ook nuchter genoeg om door te gaan en me te focussen op de leuke dingen in het leven. En ondertussen blijf ik jullie lekker vervelen met mijn wereldproblemen.

XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s