Het Monster Dat Angst Heet

DA572BFC-C0F2-4F4D-9313-D98FD5438392

Heb je ook wel eens zo’n dag? Zo’n dag dat je denkt, laat maar. Zo’n dag dat je denkt, jullie doen allemaal maar lekker waar jullie zin in hebben maar ik doe niet mee. Zo’n dag dat je bij iedere klant die je belt een klein middelvingertje op wil steken. Of gewoon keihaird tegen de telefoon schreeuwt: FOCK YOU! Heeft totaal geen zin, maar dat terzijde. Zo’n dag dat je je ontzettend lamlendig voelt en niets kunt ondernemen, geen concentratie hebt en de focus ver te zoeken is.

Zo’n dag heb ik meestal in combinatie met zesentachtig angst – en paniekaanvallen. Vandaag dus. Mijn kop zit vol met onrust, niet te verwarren met stress trouwens. Ik ‘moet’ namelijk niks van mezelf. Ik ‘mag’ alleen. Vorig jaar is er een cognitieve gedragsstoornis geconstateerd bij mij, waar ik blijkbaar al twee jaar last van had. Om het compleet te maken noem ik het een gegeneraliseerde angststoornis met agorafobie en paniekaanvallen. Wat dat precies is valt overal wel te lezen op Google. Hier bijvoorbeeld. Het komt er uiteindelijk op neer dat je op ieder willekeurig moment van de dag denkt dat je dood gaat. Of terminaal ziek bent. Of kanker hebt. Of in psychose zit. Zonder dat daar reden toe is. Uiteraard is zoiets super handig als je op het werk zit en je eigenlijk wel graag normaal wil doen en niet het slachtoffer uit wil hangen. Op mijn werk weet niemand dat ik hier last van heb. Ze weten wel dat ik in therapie ben geweest, maar niet precies waarvoor. En dat is oké. Ik hou er namelijk niet zo van wanneer collega’s ineens rekening met je gaan houden en voorzichtig met je gaan doen. Ik werk in een mannenwereld en die wereld is hard. In die wereld is er geen plek voor mentale problemen en angst. Dan ben je zwak, en de zwakken verliezen. In die mannenwereld zit ook een andere Laura. Want de echte Laura is niet zo stoer en hard. Ik ben super overgevoelig voor ALLES. Maar dan ook echt, alles. Als ik een kutopmerking over me heen krijg doe ik alsof het me niets doet, maar stiekem weet ik niet hoe snel ik naar de wc moet lopen om daar een potje te gaan janken. Ik voel het als mensen niet lekker in hun vel zitten, verdrietig of boos zijn. Soms krijg ik buikpijn en een drukkend gevoel in mijn hoofd als er een bepaald persoon de ruimte in loopt, dan weet ik direct dat er iets niet klopt. Dit soort symptomen verwarde ik heel lang met paniek, maar in de praktijk is dit gewoon hooggevoeligheid. Ook wel HSP te noemen. Dit klinkt allemaal alsof het heel erg kut is, maar er zitten ook heel veel voordelen aan. Zo kan ik met mijn empatisch vermogen haarfijn aanvoelen waar mensen behoefte aan hebben, wat ze willen horen en waar ik vooral mijn waffel over moet houden. En als je dan ook nog met mannen werkt, past dat als een tiet.

Maar anyway, paniek en angst is wel echt ruk hoor. Na mijn wekelijkse sessies in het gekkenhuis zei mijn psycholoog: “Over ongeveer zeven jaar ben je er compleet vanaf”

ZEVEN JAAR? 

Ja zeker. Het brein heeft namelijk zeven jaar nodig om een nieuwe denkwijze aan te nemen, die je dus wordt aangeleerd tijdens de therapie. Ik kreeg in totaal tien behandelingen geloof ik. Omdat ik best nuchter ben ingesteld was ik vrij snel klaar en gereed om weer “in het wild losgelaten te worden”. Niet dat je in een gesticht zit hoor, maar je hebt in deze fase begeleiding. Tijdens de sessies ga je samen met je psycholoog paniekaanvallen uitlokken. Toen ze me dat vertelde schoot ik al direct in de stress. Ik zag het al helemaal voor me dat ze hartkloppingen en duizeligheid ging opwekken bij me. Dat ze mijn ex erbij ging halen zodat ik een halve beroerte zou krijgen, dat ze mijn kop onder water zou douwen en riep: “En nu denk je pas dat je stikt verdomme!” dat soort taferelen. Is dus niet zo. Je gaat gewoon lekker samen door een rietje ademen, zodat je benauwd wordt, maar wel ziet dat je lichaam het aan kan. Je gaat al je spieren aanspannen, zodat je merkt dat je hart daar sneller van gaat kloppen. Je gaat rondjes draaien, zodat je weet dat de duizeligheid vanzelf weer over gaat. Allemaal dezelfde lichamelijke reacties die je ook krijgt van angst. En omdat zij met je meedoet, voelt het ineens heel vertrouwd. Maar dat kwam ook omdat ik een ster van een psychologe had, waar ik regelmatig de slappe lach mee had.

Na een tijdje waren de aanvallen zo goed als weg. Ik kon weer in mijn eentje de stad in, en durfde weer boodschappen te doen zonder jankend mijn huis uit te gaan. Dat soort dingen ga je dus echt niet doen als je er middenin zit. Want stel je voor dat je een paniekaanval midden in de Jumbo krijgt. Dan denk je dat je dood gaat in de Jumbo. En wie wil er nou sterven in de supermarkt? En er is niemand die je dan kan helpen. En stel je voor dat je weet dat je een aanval hebt en weet dat je niet echt dood gaat, maar dat er mensen om je heen lopen die zien dat jij een paniekaanval hebt? Angst voor de angst, krijg je na verloop van tijd. En dat wil je niet. Je harsens draaien overuren en je lichaam wordt finaal gesloopt. Je poept je een ongeluk, want bij angst ontspannen je darmen en moet je dus ontzettend nodig kakken. Je kunt niet meer eten, omdat dat simpelweg niet gaat. Naar huis gaan was ook een hel. Wat nou als ik thuis een hartaanval krijg en niemand bij me is om de ambulance te bellen? Wat nou als ik zelf de ambulance bel maar ze niet naar binnen kunnen omdat de deur met zes sloten op slot zit gedraaid? Wat nou als ik hier in huis dood ga en iemand me pas drie dagen later vindt? De charmes van alleen wonen. Heerlijk.

Ik ging in ieder geval weer vol zelfvertrouwen de straat op. Van veel mensen hoor of las ik dat ze ooit weer een terugval kregen. Hier was ik echt doodsbang voor. Kom ik wéér in die hel terecht, dacht ik. Maar als je een angststoornis hebt, moet je niet zoveel denken. Je hersens maken je echt helemaal gestoord. Ik liep honderd keer per dag in mezelf dezelfde zin te herhalen.

Ik heb emoties, maar ik ben mijn emoties niet.

Het is alsof je brein en je lijf constant tegen je lopen te schreeuwen. En degene die het hardst schreeuwt, wint. Dat gebeurde uiteindelijk. BAM. Te laat. You lose. Game over. Dezelfde stem die je wijs maakt dat er nu abrupt een einde komt aan je leven, moet je ook gaan vertellen dat er niets aan de hand is en je gerust gaan stellen. Hoe dan. Het bleef heel lang is balans, maar toen gebeurde er iets. Joost mag weten wat. Mijn enige houvast was een papiertje van de psycholoog. Hier stonden vragen op welke je jezelf kon stellen om weer rustig te worden en dat werkte altijd. Behalve deze keer. Het was te laat. Daar was hij weer, het monster in mijn kop. Alsof hij een deur intrapte en riep: “I’m baaaack bitcheeeeeessss! Mijn eetlust verdween als sneeuw voor de zon. Ik ga dood. Dat was weer mijn enige gedachte.

In die tijd zat ik ook niet zo lekker in mijn vel. Ik voelde me erg alleen, eenzaam ook. Ik vond mijn werk niet meer leuk, ik had geen zin meer om dingen te doen, had nergens meer plezier in en wist niet wat ik wilde. En het was kerst. Op kerstavond zat ik thuis bij mijn ouders om het te vieren met familie. Ik voelde me niet lekker. Mijn hoofd zat vol en ik moest van mezelf gezellig doen, want het is feest. Ik wilde ook gezellig doen, maar in mijn hoofd was ik met vanalles en nog wat bezig. Gek werd ik er van. Stel je eens voor dat je ergens zit, en er tegenover je zes mensen staan die allemaal tegelijk tegen je gaan praten, en ondertussen heb jij een andere gesprekspartner waar je naar moet luisteren. Dan wil je nog nadenken over wat je gaat antwoorden, maar je wil ook verbergen dat je voor je gevoel gek aan het worden bent. Ik wilde ontspannen, maar dat lukte niet. Geef mij maar een pilletje. Dacht ik. Of een spuit. Ik wil hier niet meer mee omgaan. Het hoeft van mij niet meer zo. Ik pakte mijn glas wijn en dronk hem bijna in één teug leeg. Hoppa, volgende! Hoe meer alcohol, hoe beter. Zo gingen de dagen wel voorbij. En natuurlijk werkt dat niet, als ik zo door zou gaan zou ik er alcoholist bij worden. Maar ik was er wel echt klaar mee. Die ‘het hoeft niet meer’ gedachtes kwamen wel heftig aan. Bij mij, maar ook bij de mensen om mij heen. Dat ben ik niet. Ik werd door mijn nichtje gedwongen om de dokter te bellen de volgende dag, en zo gezegd zo gedaan.

Uiteindelijk was dit gewoon een dieptepunt, alleen een stuk heftiger. Iedereen heeft wel eens momenten dat we denken, pfff Jezus, laat lekker zitten, de tyfus! Maar deze was anders. Deze was eng, en niet van mij. De dokter vond het niet nodig om opnieuw in therapie te gaan. Gelukkig, maar ergens ook doodeng, want ik moest het dus weer zelf gaan doen. En hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar het is echt stúkken minder dan dat het was. De paniek-miep modus slaat soms nog steeds aan, maar een hersenkwabje in mij overheerst, die zegt dat er niets aan de hand is. Die roept “RUSTAAAAHHGG!”.  Mocht je nou ook last hebben van deze stoornis, dan heb ik hier onder zomaar even wat gratis tips voor je opgeschreven. Uit eigen ervaring, maar ook uit mijn therapie dossier. Wat u doet is het volgende:

  • Bij hyper paniek: Ademhalen vanuit je buik, diep ademen, schouders laten hangen, ontspannen zitten. Zodra je begint te gapen weet je dat de paniek afzwakt.
  • Bij slome ‘ik zak weg of val flauw’ paniek: Bewegen, rennen, springen, rekken en strekken (zoals yoga) of dansen. Zo kom je weer in contact met je lichaam.
  • Aarden. Mensen met angst of paniek hebben vaak het gevoel niet echt ‘hier’ te zijn. Dat is ook zo. Je zweeft buiten je lichaam. Aarden zorgt ervoor dat jij weer in je lichaam komt.
  • Mediteren / mindfullness. Dit is meer voor als je angst aan voelt komen. Meditatie werkt ook goed tegen angst en paniek in het algemeen bij regelmatig oefenen. Doe een aardings meditatie of een mindfullness oefening. De VGZ Mindfulness app is een hele fijne, vind ik zelf. Ziet er zo uit.

VGZ

  • Zingen of neurien, zo krijg je je ademhaling weer onder controle en het verzwakt spanning in je borst.
  • Pak je mobiel en struin social media af. Gooi jezelf finaal in Instagram en ga lekker op in de posts. Afleiding heet dat. Helemaal geen verslaving.
  • Loop even weg. In therapie keuren ze dit af, maar je mag best even weglopen om tot jezelf te komen en rustig te ademen. In de menigte lukt dit vaak niet. Als je daarna maar wel weer terug gaat naar de situatie. Mocht je HSP zijn dan kan dit “volle” gevoel ook te maken hebben met energie van andere mensen om je heen. Om hier achter te komen blijf je in de situatie (feestje, borrel o.i.d.) maar loop je even weg van die persoon. Vijf meter afstand is vaak al voldoende. Gaat het gevoel weg? Loop dan weer terug. Komt het gevoel weer terug? Dan heb je last van andersmans energie. Als jouw vervelende gevoel blijft, met of zonder die persoon weet je dat dit gevoel van jou is, en je waarschijnlijk dus angst of paniek voelt.
  • Lees over de paniek. Zodra je informatie krijgt ben je al afgeleid, maar paniek en angststoornissen worden zo technisch beschreven in stukken op internet, dat je er heel anders naar gaat kijken. Je kunt er nu naar kijken van een afstandje, in plaats van er middenin te zitten.
  • Schrijf op wat je voelt en stel jezelf vragen. Ik klopte dit hele artikel er ook uit toen ik me kut voelde, nu is het weg. Vragen als; Wat zou ik tegen iemand anders zeggen die zich zo voelt? Of; Zijn er nog andere redenen dat ik me zo zou kunnen voelen? Helpen je snel om realistisch te gaan denken. Voorbeeld: Jij voelt je wazig en duizelig. Jij denkt: Fuck, dit is niet goed, ik val flauw. Wat je vraagt: Wat zou ik tegen iemand anders zeggen, die zich zo voelt? Antwoord: Ga maar even rustig zitten en ontspan je, haal je goed adem? Vaak merk je dat wanneer je goed en diep adem haalt, je flauwe gevoel ook weg zakt. En anders uit die zon, en veel drinken. Doet ook wonderen.

Gelukkig is de zorg in Nederland goed. Je zult wel even moeten wachten totdat er ruimte is, want tegenwoordig is iedereen een klein beetje koekoek, maar de mensen daar zullen je echt goed helpen. Uiteindelijk moet je het zelf doen, maar daar word je weer groot en sterk van. En onthoud maar goed, er is niemand die aan jou ziet dat je een paniekaanval hebt, tenzij je hyperventileert natuurlijk. Die man achter je in de Jumbo kijkt je alleen maar aan omdat ie je lekker vindt. Paniek gaat altijd over. De vorige keren heb je het ook overleefd, dus waarom nu niet? Flauwvallen is anatomisch gezien onmogelijk als jij midden in je paniekaanval zit. Flauwvallen is het gevolg van een te lage bloeddruk. Wanneer je angstig bent en paniek hebt, gaat je bloeddruk juist omhoog. Je lichaam maakt zich klaar voor een aanval of om te vluchten, dan valt het niet flauw!

Er is nog nooit iemand dood gegaan van een beetje angst en paniek, dat scheelt al weer zoveel. En als je echt twijfelt, kan je altijd een dokter bellen. Daar zijn ze voor!

 

XO

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s