Van Ralph Lauren Tasjes En Gucci Sjaals Naar Zeeman Beha’s.

Knipsel

De dag die je wist dat zou komen. Ik verslaap me. Ik verslaap me ontzettend. Zo erg dat opschieten geen zin meer heeft, want mijn collega’s zijn al lang en breed aan het werk. Snel spring ik uit bed en merk op dat ik een dikke kater heb. Niet te snel springen want, duizelig. Wauw. Ik bedenk me ineens dat ik gisterenavond na de voorstelling van Kaj Gorgels in een kroeg op de verjaardag van een volstrekt onbekende dame nog een keer of tien heb geroepen “Ach, ik word morgen toch ontslagen. Boeien!” En daar ging weer een glas whiskey. Ik heb hoofdpijn en het gevoel dat ik moet poepen. Ik loop naar de wc maar nee, het is geen poep. Het is bloed. Gelukkig ben ik vandaag ook nog ongesteld. Onderweg op de fiets rij ik bijna een boom aan en stop ik bij de Appie to go waar ik mijn frikandelbroodje uit m’n handen laat lazeren. Dit wordt een top dag.

Vandaag krijg ik een voorstel voor ontslag. Een beëindigingsovereenkomst, zoals dat officieel heet. In het begin van 2019 kreeg ik een burn-out. Rond de maand mei ben ik gaan re-integreren en op dit moment (geschreven in oktober) werk ik weer full-time. We zijn bijna een jaar verder en ik kan mijn oude werkzaamheden nog steeds niet oppakken. Ik ben sinds kinds af aan al hoog sensitief en dat heeft zich de laatste jaren ook ontwikkeld in het aanvoelen van energieën en me letterlijk ziek voelen in de buurt van giftige personen. Omdat ik zo prikkelgevoelig ben kan ik niet in een drukke ruimte zitten, geen veertig uur in de week in ieder geval. Niet met een ietwat narcistische collega, flikkerende lampen en een schelle radio. Dit zuigt alle energie uit me waardoor ik doodmoe en leeg ben aan het einde van de dag. Tijdens de re-integratie periode heb ik apart gezeten, in een eigen kantoortje. Ideaal vond ik het, tot begin van deze week. In een e-mail van mijn baas las ik dat ik terug moest. Terug naar mijn oude plek. Ik kon wel door de grond zakken van ellende. Ik ga niet weer in die hel zitten. Diezelfde hel waar ik zo ziek ben geworden, ik doe het niet. Na een kort gesprek met mijn baas was de keus snel gemaakt, ik kreeg een voorstel voor ontslag.

Mijn collega van HR komt naar me toe en vraagt mij om samen even te zitten. Ik voel een zenuw door mijn lijf schieten. Na een shot bietensap en ongeveer zes liter kakelvers bronwater uit de Spa Reine tegen mijn brakke kop, ben ik er nog steeds niet klaar voor. We hebben het er over, ik ben het ermee eens en volgende week tekenen we. Ik voel me een beetje verloren. Alsof er iets uit mijn lichaam wordt gerukt. Het voelt alsof je jaren lang aan een hechte relatie hebt gewerkt terwijl je diep in je hart wist dat het hem niet ging worden. Vasthouden doet soms meer pijn dan loslaten. Het klinkt allemaal lekker dramatisch, maar het gevoel dat ik nu heb doet me meer pijn dan de breuk met de Italiaan en Mijn Normaalste Liefde Ooit bij elkaar. Mijn telefoon trilt. Een mail.

Beste mevrouw,

Bedankt voor uw sollicitatie op de functie secretaresse. Helaas bent u op dit moment niet de geschikte kandidaat voor de functie. 

En dit is nummer zeven al.

Mensen zeggen wel eens dat je een stap terug moet nemen om een stap vooruit te kunnen. Mijn stap terug was geen stap terug, maar een flinke val van de ladder. Voor mijn gevoel lazerde ik honderd meter naar beneden. Van Ralph Lauren tasjes en Gucci sjaals naar Zeeman beha’s. Van shoppen bij Zalando Premium naar drie pizza’s voor vijf euro bij de Jumbo. Moet ik nou echt in de WW gaan zitten? Dan kan ik van het zomer naast mijn buren gaan zitten. Op de stoep voor het huis met een flesje bier en kan ik een pot shag door zo’n klik apparaat heen raggen. Het was en is nog steeds een deuk in mijn ego. Niet dat ik een arrogant wijf ben of zo, nee hoor, maar mijn baan was het enige stukje materialistische trots wat ik had. Het was de enige stabiele factor in mijn leven. Ik heb namelijk geen gezin, geen kinderen, geen man. Ik heb geen koophuis, ik heb geen diploma’s. Ik heb geen auto en ik heb nu dus ook geen baan meer. Wat ik wel heb? Een hecht groepje dierbare mensen om me heen die onvoorwaardelijk van mij houden, met of zonder dure kleding. Een super leuk huurhuis, dan wel in een ghetto maar ach. Ik heb mijn gezondheid, ik zie er best goed uit. Ik heb een ontzettend goede relatie met mezelf en een sterke spirituele basis opgebouwd de afgelopen jaren. En dat is me heel erg veel waard. Gelukkig ben ik nooit erg meegaand geweest met de maatschappij. Het hele ideaalplaatje huisje boompje beestje heeft me persoonlijk nooit echt aangetrokken, maar toch voel je een soort van druk als je het allemaal niet hebt en het net ff anders doet dan je leeftijdsgenoten.

Naarmate de tijd verstrijkt krijg ik er iets meer vrede mee dat het is zoals het is. Mijn laatste weken breken aan en het is vreemd. Klanten en collega’s nemen al afscheid en wensen me succes. Waarmee? Met thuis zitten? Met naar buiten staren? Met Schultenbrau inkopen bij de Aldi? Ja, bedankt man. Ik besluit een mail te typen voor wat goede klanten en collega’s over de beslissing die is genomen. Tijdens het typen begin ik de halve IJssel bij elkaar te janken en besluit om dit maar gewoon even te doen, om er vanaf te zijn. De mail gaat de deur uit en ik krijg binnen no time een vacature in mijn inbox van onze grootste klant.

 

“Van onze directeur mag je solliciteren” 

 

XO

4 gedachtes over “Van Ralph Lauren Tasjes En Gucci Sjaals Naar Zeeman Beha’s.

  1. Super dat je mag solliciteren! Wat balen van alle andere sollicitaties en het Huisje boompje beesje gezanik is ook niet alles! Ik krijg er soms zo de kriebels van dat ik een camper wil kopen (niet dat ik dat kan…) en met mn katten door europa wil rijden ofzo

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s