Iets Met Een Handdoek En Een Ring

Het is 17:00. Buiten is het donker. Ik heb honger als een paard en kom net terug van mijn werk. Ik open de koelkast en druk een stoom maaltijd met zalm en groente van de Appie in de magnetron. Terwijl ik zit te wachten word ik ineens overspoeld door een golf van eenzaamheid. Daar zit ik, in mijn flatje, te wachten tot mijn magnetron piep piep pieeeep zegt. Ondertussen luister ik naar een vage party mix op Spotify en kijk ik naar mijn keukenkastjes. Is dit nu mijn leven? Word ik hier nu ècht gelukkig van? Werken, thuis komen in leegte en voorverpakt vreten naar binnen schuiven. Tijdens mijn sollicitatiegesprek vroeg mijn huidige manager nog aan me of ik een vriend had. Ik zei nee. “Niet? Niet eens een kat?” Dat dus. Mijn collega’s zijn allemaal getrouwd, hebben kinderen of wonen samen. Ik ben volgens mij zo’n beetje de enige, samen met één niet geheel onaantrekkelijke andere collega die single is. Dat single zijn issue was al zo bij mijn vorige werk dus ik ben het gewend, maar het voelt nu anders op de een of andere manier. Anyway, de golf van eenzaamheid overspoelde me dus.

Het was een licht gevoel van paniek. Ik ben de hele dag omringt met mensen en wanneer je dan thuis komt is het ineens wel erg stil. Normaal vind ik het heerlijk maar vandaag voelt het anders. Wat moet ik in godsnaam doen nu? Hoe vermaak ik me normaal gesproken eigenlijk? Ik heb helemaal geen zin om de rest van mijn leven zo thuis te komen! Hoe kon ik hier nu bijna vier jaar lang voor hebben gestreden en niet op willen geven? Die vragen blijven even onbeantwoord. Omdat er niemand is hier, duh. Ik mis Man Met Camper en ineens besef ik me dat ik ergens ook nog bindingsangst heb. Waar is die gebleven eigenlijk? Hallo? Waar is de vrouw die vecht voor haar vrijgezellenbestaan en niemand binnen laat? Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn. Je weet wel, een relatie. Samen zijn, als stel. Dat lukt aardig. En dan, een periode verder. Samenwonen bijvoorbeeld. Ik voel nog steeds geen angst. Kinderen? Ik ben als de dood voor kinderen, maar het lukt me niet. Ik krijg het gevoel dat ik had, de afkeer, niet meer voor me.

JOEHOEEEEEEEEEE!!

Het voelt alsof ik boven een echoput hang. Er is niets. Het is leeg. Het enige dat terug komt is mijn joehoe. De rest lijkt wel dood. En het is niet dat ik nu direct een huis wil kopen en wil gaan baren, nee, begrijp me niet verkeerd. Maar het beangstigd me niet. Niet nu in ieder geval. Waarschijnlijk ben ik ooit een keer zwanger en raak ik in blinde paniek en probeer ik mijn kind terug te duwen zodat ik hem niet “krijg”. Grapje.

Ik heb dus gevoelens voor hem. Daar was ik al een tijdje achter en dat weet hij inmiddels. Hij was hier een paar dagen geleden nog maar toch wil ik hem weer zien. Ik, met bindingsangst. Een tijdje terug was ik opeens bang dat hij het te lang zou vinden duren met mij. Ik was bang om hem kwijt te raken. Nogmaals, ik, met fucking bindingsangst. Hij weet dat ik doodsbang ben en juist dat maakt dat ik me veilig voel. Ik hoef geen masker op. Ik kan me kwetsbaar opstellen, hij weet toch alles al. Hij luistert, hij begrijpt het en hij oordeelt niet. Hij heeft deze halve verzamelbak van ranzigheid en ellende gelezen, kent bijna al mijn grillen en hij rent niet weg maar hij accepteert het. Denk ik tenminste.

Een paar weken geleden kwam ik volgens mij na honderd jaar wachten De Jumbo Man tegen in, jawel, de Jumbo. Ik sta bij het bosbessen vak, kijk op en draai me om. Daar stond hij, bij de bananen. We keken elkaar zo’n vijf seconden aan. Dat klinkt kort maar probeer het maar eens, het duurt best lang. We zeggen niks. Ik loop nonchalant een fruitvak verder en zie zijn kop meedraaien en zijn blik me vasthouden. Ik lees dat er drie pakken rood fruit in de aanbieding voor €4,50 zijn, neem ze mee in mijn mandje en loop weg.

Dat was het.

Snap je? Ik liep weg. Ik liep weg zonder interesse en wanhoop. Waar ik hem een paar weken geleden nog aan zou spreken (of zou volgen), loop ik nu weg. Ik hoef jou niet meer, vieze gladjakker. Dacht ik. Ik date nu met iemand die een hart heeft. Iemand met empathie en die niet alleen zijn lul achterna loopt. Ik was trots.

Ik weet niet hoe het met jullie zit hoor, maar ik heb nog nooit een man ontmoet die zo puur is. Hij is lief, mooi, leuk, heeft humor en volgens mij is hij ook nog eens ontzettend zorgzaam. Hij is op zichzelf. Hij heeft zijn zaken voor elkaar. Hij is een volhouder. We zijn niet voor niets weer aan het daten. Als hij niet zo volhardend was geweest, was er naar alle waarschijnlijkheid niks gebeurd. Ik weet niet wat hij doet maar het werkt als een tiet. Zelfs mijn vader zei “Dus dit is een volhouder, heel goed!”

Ik gooi de handdoek in de ring jongens. Ik geef het op. Niet hem, maar de vier jaar durende strijd met mezelf. Ik ga het niet winnen. Ik ga het niet volhouden om nog jaren te doen alsof ik geen liefde wil, want eerlijk, wie wil dat nou niet.. Ik ben om. Ik ben verliefd. En dit keer op een goede. Cheers.

XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s