/ journal / Het Is Kwart Over Fucking Acht!!

 

 

[ 08 maart ‘20 ] Het is zaterdagochtend. Ik word wakker met een bonkend hoofd en een misselijk gevoel. Oh God, ik heb Corona. Dacht ik. Nee, volgens mij niet. Volgens mij heb ik gewoon een wijntje teveel op gisteravond. Om hier zeker van te zijn kun je tegenwoordig een Brak of Corona test doen. Ik kijk naast me en zie dat mijn glas water leeg is. Fuck. Moedig als ik ben stap ik uit bed en loop ik naar de keuken om paracetamol te pakken. Mijn hoofd bonkt nog harder en mijn misselijkheid wordt erger. Terug naar bed met gemberthee is even de enige oplossing nu. Ik geniet van de stilte. De stilte die ik niet vaak ervaar hier omdat mijn buren op ieder niet Christelijk tijdstip van de dag achterlijk veel geluid produceren, dan wel hun tyfushonden (ik hou van honden hoor) die de hele buurt bij elkaar blaffen. Dan hoor je Annie van beneden “BIJOU” schreeuwen waar Priscilla en Kevin volgen met “HOU IS OP VIES SKÊFBEEST” en Youssef langs fietst en kreten uitslaat waar zelfs Bokito niets van kan maken. Dat dus.

Het is 08:15 en ik hoor dat mijn buurman uit bed is. Nee alsjeblieft, niet nu. Maar jawel. Hij zegt iets onvriendelijks tegen zijn pitbull en pleurt zijn televisie compleet met geluidsinstallatie (musthave voor in een flat) aan op standje gehoorbeschadiging. Ik wil nu eigenlijk een kernbom door mijn muur heen gooien maar dat schijnt verboden te zijn. Aan de andere kant van die muur klinkt reggaeton en meneer besluit zijn complete meubilair te verschuiven en door de lucht te gooien. Als klapper zet hij de stofzuiger aan en neemt hij fijn alle hoekjes extra goed mee. En goed over de plintjes he! Buurman, HET IS KWART OVER FUCKING ACHT!!!!!

Mijn leidinggevende vroeg mij gisteren of ik thuis kon werken in verband met het Corona virus. Buiten het feit dat ik niet beschik over een computer of whatsoever, maken mijn buren dit ook volstrekt onmogelijk. Dus conclusie van dit verhaal is dat ik liever de Corona Tyfus krijg dan dat ik me onder dit volk moet begeven. Ik denk dat ik vrij weinig keus heb binnenkort met al dat gedoe buiten maar het is niet ondenkbaar.

Later die dag ga ik lunchen met mijn nichtje in de stad. Gelukkig delen we dezelfde kater. Ik bestel een muntthee met een ordinaire tosti ham kaas en mijn oog valt op een oude man die alleen aan een tafeltje zit te eten. “Ach kijk nou, die man is helemaal alleen hier. Weet je, kijk maar niet, dat is beter.” Ze kijkt toch. “Aww wat zielig!” Ik heb geen honger meer. Op de een of andere manier voel ik hier een soort onbeschrijflijke pijn bij en moet ik denken aan mijn opa, die ook vaak alleen op stap ging nadat oma was overleden. Ik staar even naar de grond en voor ik er erg in heb zit ik te janken in een fucking lunchroom om een oude man die een tosti eet.

Ben ik nu labiel? Nee. Gevoelig? Ja. De dag er voor heb ik mijn laatste EMDR sessie gehad en dat werkt altijd nog even door. Er wordt geadviseerd om de dagen erna niets tot weinig te doen maar aangezien ik niet zo’n volgzaam type ben, doe ik het compleet tegenovergestelde. Is dat slim? Nee. Is het nodig? Nee, dat eigenlijk ook niet. In de avond rijden we naar een rustig restaurantje in de buurt om daar vervolgens weer teveel wijn te drinken.

Ja, toen kon het nog mensen. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat de komende dagen. Gelukkig heb ik mijn griepje al gehad, of het een vorm van Corona was weet ik niet, maar ik heb me een week beroerd gevoeld. Ik wilde kotsen en schijten tegelijk en had hoofd – en spierpijn maar natuurlijk gaan we gewoon werken. Dat was nog voordat de paniek uitbrak hoor, rustaaahg. Nou doei he. Tot volgende week of zo. Joe.

XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s