/ journal / Dit Is Niet Mijn Dag

[ 23 maart ’20] Het is maandagochtend 03:00 ’s nachts. Ik word wakker van een smerige pijn in mijn buik en rug. Moet ik nou ontzettend nodig schijten? Lig ik verkeerd? Geen idee. Ik draai me om en val weer in slaap. Om 04:00 word ik weer wakker. Nog meer pijn. Oh mijn fucking goden wat is dit? Ik stap uit bed en loop naar de wc. Wow. Overal bloed. Mijn grote panter onderbroek is helemaal rood. Ik ben ongesteld. Leuk dat dit midden in de nacht gebeurd, heb je ook echt de kans om er op te letten. Ondertussen val ik bijna flauw van mijn eigen menstruatiekunst in de wc en ga na wat handelingen, gesponsord door o.b. en Aleve Feminax weer terug naar bed. Wonder boven wonder zijn mijn lakens nog wit. Hoe dan? Ik lig en ik draai maar de pijn is zo heftig dat ik niet meer kan slapen. Het voelt alsof mijn complete romp doormidden wordt gezaagd. Dit is niet mijn dag.

Na deze prettige ochtend fiets ik naar kantoor terwijl ik geniet van een scherpe poolwind  in mijn bakkes op windkracht 10 en een kut kou waar je u tegen zegt. Eenmaal achter mijn bureau ontbijt ik met een big ass triple chocolate chip cookie waar ik binnen een minuut kritiek op krijg door mijn manager. “Is dat je ontbijt?” Na mijn uitleg knikt ze begripvol. Zo doen we dat.

De dag gaat zo langzaam als dikke stront door een trechter. Ik ben een paar mailtjes en een telefonische meeting verder terwijl ik mezelf afvraag hoe ik in vredesnaam vanuit huis ga werken. Ik heb de discipline van een opstandige peuter wat werk betreft en als ik thuis ben is er geen toezicht. Ja, ik ben zo’n type die toezicht nodig heeft om wat te doen. Ik ben echt bang dat als ik thuis zit geen klote uit voer, maar we gaan het zien. Gezellig met alle buurtjes in de bijstand thuiswerken.

‘S avonds rond 19:30 kom ik er achter dat ik de hele persconferentie over Corona heb gemist. Terwijl ik me dit realiseer zie ik overal pop ups verschijnen. Shit, wat heb ik gemist? Lockdown? Fred van Leer gaat live op Instagram en zonder een seconde te twijfelen druk ik op de knop en tune ik in. Tot 1 juni geen bijeenkomsten was de boodschap. Tja, dat was te verwachten. Zoals mijn collega zei; “Dat komt door al die mongolen die van het weekend naar het strand zijn gegaan”. Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Nog twee maanden niet uit eten en op een terrasje zitten. Ik ben blij dat ik nog wel bij mensen op visite kan, anders zit ik hier moederziel alleen. Ik krijg een paniekaanval door alle negatieve energie in de lucht en pak een wijntje. Proost, op dat het maar snel over waait.

 

XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s