/ journal / Zoom Call Incoming

img_5716-2

[ 06 april ’20 ] Ik weet eigenlijk niet eens welke dag het is. Gisteren klapte ik mijn laptop dicht en kreeg ik een halve mental breakdown omdat ik ff niet wist waar ik het moest zoeken. Ik werd overvallen door een golf van paniek en het enige wat ik kon denken was ik moet dit huis uit en wel nu. Dus pakte ik mijn tas en stormde ik de deur uit. Ik word nu al gek, wat moet hier van terecht komen de komende twee maanden? Er zijn mensen die al veel langer in quarantaine zitten dan ik, wat loop ik nou te zeiken? Geen idee. Ik wandel en ik wandel, tot ik bij een meertje uit kom waar een meerkoet zwemt. Het enige wat ik op dat moment kon, was blijven staan en kijken. Ik weet niet wat ik dacht, ik weet niet wat ik voelde. Het enige waar ik naar kon verlangen was een zonnestraal op mijn gezicht en een knuffel. Een gevoel van geborgenheid, warmte en liefde. Na een halfuur staren liep ik terug naar huis en bestelde een pizza die ik vervolgens zelf uit een warmhoudtas moest pakken en zelf moest snijden. En nu klink ik als een ondankbare aansteller maar dat vond ik gewoon kut. Ik jank even om hoe kut mijn leven is (ongesteld enzo), en om man wiens naam ik niet kan noemen en waar ik nog steeds geen alias voor heb bedacht.

De volgende ochtend word ik gelukkig een stuk positiever wakker. Ik zit netjes aangekleed en opgemaakt aan mijn tafel achter mijn laptop met een kopje gemberthee en twee gekookte eitjes. Ik ben zelfs zo gemotiveerd dat ik mijn collega’s een goedemorgen appje stuur in de groepsapp en vraag of ze een denkbeeldig kopje koffie willen. Ik mis ze. Ik mis de kuthumor die iedereen heeft. Gelukkig hebben we om 11:30 een telefonische meeting. Het is dan wel niet hetzelfde maar beter iets dan niets. Na een uurtje tikken en doen alsof ik heel hard aan het werk ben stelt onze manager voor (die van het koekje als ontbijt, weet je wel?) om een Zoom Conference Call te doen. Een watte? Videobellen. Met z’n vijven. Oh god. Dit fantastische idee wordt om 11:14 gelanceerd in de app wat neerkomt op een kwartier tijd om mezelf te fatsoeneren, de juiste angle op te zoeken met flatterende belichting en mijn haar te doen. Waarom ik het zo belangrijk vind om er goed uit te zien vraag je je misschien af? Ik heb een reputatie hoog te houden mensen. Indo’s zien er altijd goed uit, althans, dat zegt men. Als mijn oma ziet dat ik als een slons op beeld verschijn voor mijn collega’s draait ze zich om in haar graf of ze lazert midden in de nacht alles van de wanden af hier in huis.

Een kwartier later verschijn ik TE LAAT in de meeting. Fashionably late kun je het noemen, maar nee dat was het niet echt. Terwijl de rest bescheiden achter hun laptop webcam zit verschijn ik in beeld met mijn blonde kop die heel het beeldscherm opvult. “Goedemorgen iedereen!” Ik vertel doodleuk over mijn zielige bestaan deze dagen en dat ik zo depressief ben dat ik maar ben gaan wandelen en toen dus die meerkoet zag en dat dat het hoogtepunt van mijn dag was. Het duurde maar liefst tien hele minuten tot ik me realiseerde dat iedereen thuis zit. Iedereen. Dus ook partners en kinderen van collega’s. Partners en kinderen die zich na dit ontzettend boeiende verhaal afvragen met wat voor een debiel hun vader / moeder / partner samenwerkt.

Goed. Back to business.

 

XO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s